Jaarlijks archief 2022

noteer deze datum alvast in je agenda!

standhouders inschrijven via mieke.roelens@telenet.be

Kinderopvang : wat goed loopt, moet niet veranderd worden.

  1. Het belang van het kind. De toetssteen van elke kinderopvang moet het kind zijn en het kind is hier duidelijk de dupe. Opvang op de vertrouwde school is steeds aangenamer, praktischer, pedagogisch verantwoorder. Men stelt hier de stenen voorop. Een gebouw moet gevuld worden, kost wat kost. De stenen zijn belangrijker dan het kind. 
  2. Het gelijkheidsbeginsel tussen scholen. Door deze beslissing wordt het gelijkheidsbeginsel geschonden. De scholen in het centrum van de stad worden op die manier benadeeld. Dat een stadsbestuur de onderwijsvrede in het gedrang brengt is onbegrijpelijk.
  3. Het belang van de ouders. Opvang in de scholen draagt een steentje bij aan de moeilijke situatie waar ouders zich soms in bevinden door de combinatie arbeid-gezin.
  4. Betrokkenheid van ouders. Deze beslissing is er gekomen zonder overleg met de ouders. Het is dus een beslissing die genomen is zonder enige vorm van inspraak, enkel op basis van economische overwegingen. 

Vernieuwing Stationsbuurt

De projectdefinitie leest voor onze fractie als een stukje uit ons eigen verkiezingsprogramma.

Als het goed is, mag het gezegd worden. Het is een mooi projectdossier en er hangt een heel mooie Vlaamse subsidie van meer dan 2 miljoen euro aan vast. De binnengehaalde subsidie voor ‘Veerkrachtige steden na Corona’ moet gebruikt worden voor einde 2025, dus het hele stadsvernieuwingsproject moet nu echt in een stroomversnelling terecht komen. En dat is schitterend nieuws voor een buurt die al lang wacht op een opwaardering.

‘Een kwalitatieve herinrichting van het publieke domein in de stationsbuurt moet bijdragen aan een veilige, gezonde, sociale en duurzame stationsbuurt op maat van jong en oud.’

Het hele dossier is op elke pagina doorspekt met rode en groene elementen.

Het centrale openbaar vervoersknooppunt verder ontplooien, vanuit het STOP-principe, met meer deelmobiliteit, met minder doorgaand verkeer, minder vervuiling en lawaai van auto’s en meer groene open ruimte is uiteraard een must.
Veel hangt hier echter samen met of de Stadsboulevard er al dan niet komt. In elk geval, als die er komt, komt die pas veel later. Het is dus belangrijk om het scenario met en het scenario zonder de Stadsboulevard mee te nemen in het ontwerp. Het lijkt ons dan ook wenselijk om dit mee te geven aan de ontwerpteams, zodat ze beide varianten kunnen opnemen in hun dossier.

Rond duurzaamheid en vergroening staat er heel wat geformuleerd in de visietekst.

Voor onze fractie is het ontzettend belangrijk om op dat vlak heel ambitieus te zijn. Als we de klimaatdoelstellingen en het burgemeestersconvenant willen halen, dan is het bij projecten als deze waar de open ruimte wordt aangepakt in een verstedelijkt gebied, dat we voor een echt andere aanpak moeten gaan. Niet alleen hier en daar een boom en een bloembak, maar echt drastisch ontharden ifv de strijd tegen de opwarming en de waterdoorlaatbaarheid. We hopen dan ook dat dit mee doorweegt in de keuze van het definitieve ontwerp.

Ten slotte vinden we dat we ook ambitieus en toekomstgericht moeten zijn op het vlak van duurzaam en betaalbaar wonen.  De Stationsbuurt is momenteel grijs en oud, met veel verborgen armoede. Het is bij uitstek een buurt waar nog veel marge is voor verbetering van de woonkwaliteit, waar er ook nood is aan sociale huisvesting, waar alleenstaanden een betaalbare plek moeten kunnen vinden, op wandelafstand van het station. Een gezondere, duurzamere, betaalbare woonomgeving zorgt voor gezondere en gelukkigere inwoners. En dat is toch waar een stad van droomt.

Sociaal tarief seniorenrestaurants

Maar ik wil toch even tussenkomen, omdat ik echt geraakt was door het antwoord van Schepen de Spiegelaere tijdens de commissie over de prijzen van een maaltijd in de restaurants van het OCMW.

Wij keuren deze tarievennota met onze fractie goed.

Enkel in het Nevelse restaurant is er een sociaal tarief van 6,5 euro per maaltijd. Eerlijk gezegd vind ik dat tarief al niet zo heel erg sociaal.

In de 2 Deinse restaurants (Grand Café Karel Picqué en 17dorpen) wordt alleen het normale tarief van 8,5 euro per maaltijd gehanteerd. En nu komt mijn verontwaardiging: ‘omdat het altijd zo was en er dus geen nood is aan iets anders’. 

Dus moeten wij het normaal vinden dat de financieel meer kwetsbare inwoners 8,5 euro per maaltijd moeten neertellen. Stel dat die inwoner 2 x per week in het OCMW-restaurant wil gaan eten, dan kost hem of haar dat 75 euro per maand. Wie met een laag pensioen moet rondkomen in deze tijden, kan zich dat echt niet permitteren.

Ik wil toch even mijn punt verder maken.

In de Gentse OCMW-restaurants als ‘t Oud Postje, Parnassus, het Toreke hanteert men 3 tarieven: een normaal tarief van 8 à 9 euro, een verlaagd tarief van 5,5 euro voor iedereen met VTK (verhoogde tegemoetkoming) en een kansentarief van 3 euro per maaltijd voor mensen met een leefloon of een equivalent inkomen. Hiervoor moeten inwoners een Uitpas aan kansentarief aanschaffen (voor 1 euro per jaar). Ik zou hier ook een pleidooi kunnen houden voor de uitrol van een Uitpas in Deinze, maar ik ga me beperken tot een duidelijke vraag om ook in de OCMW-restaurants in de Deinze op z’n minst een sociaal tarief aan te bieden. En om dat sociaal tarief echt sociaal te maken, want zelfs 6,5 euro is lang niet voor iedereen haalbaar.

Een sociaal restaurant heeft immers meerdere functies. Het biedt een volwaardige, voedzame warme maaltijd aan, maar het is ook een plek waar mensen elkaar kunnen ontmoeten. Door onze prijzen zo hoog te houden en geen sociale correcties te voorzien, duwen we een groep mensen richting meer ongezonde voeding en ontnemen wij hen de kans om andere mensen te ontmoeten. 

Peter Parmentier neemt de fakkel over van Dirk.

beste voorzitter, raadsleden en toeschouwers

onder de wijzerloze klok van onze verre Argentijn

werd ik zojuist een klein radertje in het ingewikkelde mechanisme  dat onze stad is

boze tongen beweren dat ik soms een grote mond heb

ik zal dat beamen noch tegen spreken

ik beken wel dat ik met een klein hartje zojuist mijn eed aflegde

in deze onzekere tijden deed ik dit (in) heel kleintjes en met veel vragen

de kanonnen brullen dicht bij ons

de klimaatklok tikt al overuren

de hongersnood verspreidt zich meedogenloos

en velen kijken met een klein hartje naar de brieven die de postbode brengt

en zijn nog heel weinig zekerheden in onze wereld

de wereld lijkt ,als de klok hier, geen wijzers meer te hebben

de dingen zijn complex geworden 

het is moeilijk om een goede richting te vinden

laat staan om zelf een richtingaanwijzer te zijn voor onze kinderen en kleinkinderen

een eed dus met een klein hartje maar wel met dankbaarheid

dankbaarheid naar Ann en onze kinderen

omdat ze me steeds lieten doen

in de uit de hand gelopen interesse die politiek is

dankbaarheid naar GroenRood toe

voor de constante input van knappe ideeën en vernieuwende gedachten

iets waar Dirk uitzonderlijk goed in is

maar ook voor de vriendschap waarin wij samen mogen werken

in alle bescheidenheid en kleinheid kan ik alleen beloven om 

mijn best te doen voor alle mensen van Deinze

voor de jonge landbouwer die ondanks alles blijft verder zaaien

de vluchteling die hier veiligheid zoekt

het kind dat veilig op school wil aankomen

en in het bijzonder voor allen die veel minder kansen kregen dan ik zelf

mijn best doen opdat dit klein stukje land op die grote aardbol

een plaats mag zijn waar het goed toeven is voor iedereen

Afscheidsrede Dirk Stroobandt

Wellicht zijn verschillende mensen wel wat geschrokken toen ze de agenda van deze GR onder ogen kregen, het komt wellicht ook nogal plots over dat ik nu mijn ontslag geef voor de GR.

En nee, het is niet omdat ik voorzitter van Groen ga worden…


Ik heb hier natuurlijk al langer over nagedacht. Dit is een persoonlijke keuze. Bij de vorige verkiezingen bestond mijn onderzoeksgroep aan de UGent slechts uit 2 personen. Ik heb er toen zelfs aan gedacht om een carrièreswitch te maken en in het Vlaams parlement te zetelen. Toen dat na de verkiezingen niet gelukt was, heb ik de klik terug gemaakt en ben ik terug bezig met de uitbouw van mijn onderzoeksgroep, het aanvragen van projectmiddelen enz. Dat vraagt veel tijd met vaak deadlines die niet steeds compatibel zijn met de maandelijkse gemeenteraden.

Ik ben net 50 geworden en dan denk je al eens na over het leven en hoe je dat gaat invullen. Ik ben 21 jaar lang gemeenteraadslid geweest (begonnen in 1995 met een onderbreking van 6 jaar). Ik heb me al die jaren ingezet voor het algemeen belang en ik heb dat graag gedaan en met veel overtuiging. Maar als de motivatie vermindert en het geen hobby meer is maar eerder een gewoonte of zelfs een opgave wordt, dan wordt het tijd om te stoppen. Als ik iets doe, wil ik het met volle overtuiging en 100% goed kunnen doen.

Ik ben fier op die 21 jaar, eerst alleen (voor Agalev), na 2006 met 3 of 4 (met GroenRood). Het is niet eenvoudig om vanuit de oppositie je stempel te kunnen drukken op het bestuur van een stad maar ik meen toch te mogen stellen dat ik veel bereikt heb. Iedereen beaamt het steeds weer: ik hield steeds inhoudelijk sterke tussenkomsten (soms te lang… blijkbaar) en alhoewel mijn voorstellen vaker weggestemd werden dan aanvaard werden (dat blijft toch een beetje zuur om na de zoveelste neen-stem van sommige raadsleden van de oppositie te horen dat je toch wel gelijk had) bleef er toch regelmatig iets hangen en kwamen onze voorstellen een tijdje later wel eens terug in een voorstel van de meerderheid. Het meest bijgebleven is wel mijn fietsbeleidsplan van 1996. Jarenlang heeft het in de kast gelegen maar na vele jaren werd het plots de basis voor het fietsroutenetwerk van de provincie in Deinze. En ik ben wel zeker dat het ook voor onze burgemeester een inspiratiebron gebleven is om Deinze als fietsstad op de kaart te willen zetten. Ik heb toch mogen ervaren en uit informele gesprekken begrepen dat mijn uitleg vaak ook wel geapprecieerd werd (al bleek dat dan niet zo vaak uit de stemming over het punt).

Maar naast het inhoudelijke mocht het ook wel eens ludiek zijn. Zo bracht ik om het fietsbeleidsplan wat te kaderen mijn fiets mee in de gemeenteraadszaal (die moest van toenmalig burgemeester Roger Boerjan  wel in de gang blijven) en ik had toen ook een bordje “Speel de bal, niet de man” (toen al werd het soms wel heel grof in de raadszaal) en het mocht af en toe wat theatraler zoals mijn Powerpoint-voorstelling bij de cijfers van het meerjarenplan in 2013. 

Iedereen vraagt me nu of ik het niet ga missen. Ik denk het niet. Ik blijf ook achter de schermen mijn fractie voluit steunen. Dus jullie zijn nog niet van mijn opmerkingen af! Maar ik moet toegeven dat het delegeren van steeds meer bevoegdheden naar het CBS het belang van de GR geen deugd heeft  gedaan en dat dat ook meegespeeld heeft in mijn beslissing. De uitholling van de gemeenteraad heb ik met lede ogen moeten aanzien en  ik blijf het een probleem vinden voor de democratische controle die de gemeenteraad steeds minder kan uitoefenen. Ik besef dat je vanuit de oppositie niet kan verwachten te wegen op het beleid maar ik vraag me soms af of de zwijgende meerderheidsraadsleden dat dan wel kunnen. Ik vrees het niet. Ik zou daarom willen afsluiten met een warme oproep voor een meer participatieve debatcultuur. GroenRood heeft al vaak gehamerd op het anders invullen van participatie van de bevolking in het beleid. Ik blijf ervan overtuigd dat ook in de gemeenteraad zelf de meerderheid vaker met de oppositie in dialoog zou kunnen gaan, niet op de gemeenteraad wanneer de beslissingen al allemaal vastliggen en in de pers al uitgebreid toegelicht zijn maar vooraf, in een paar open discussies op een commissie en waarbij met de opmerkingen van álle raadsleden rekening gehouden kan worden. Voor sommige dossiers moet het spel van oppositie tegen meerderheid niet zo hard gespeeld worden, aan beide zijden. Uiteraard moet niet iedereen het over alles altijd eens zijn en de beleidskeuzes moeten door het bestuur gemaakt worden, maar soms kan je meer leren van de raadsleden dan je zou denken. Ik hoop dat dat kan.

Tot slot wil ik de stadsdiensten bedanken. Ik heb in die 21 jaar met verschillende mensen van de stad een goede band gehad. Ik wil heel speciaal al mijn collega-fractieleden bedanken waarmee ik zoveel gemeenteraden heb voorbereid: Raf Van Lerberghe, Annick en Tony, Laura Baets, Eddy Dewinter en nu ook Eva en Kristof. Wij hebben een top-fractie! Ik wil ook iedereen bedanken binnen het Team van GroenRood, waaronder uiteraard ook mijn echtgenote Mieke die zelf ook zeer actief is in allerlei verenigingen om het groene verhaal in de praktijk te brengen. En Peter heeft ons als voorzitter zoveel ondersteund… ik wens hem alle succes toe aan de andere kant van de tafel, in een gemeenteraadszetel.

Ik heb ook verschillende raadsleden van de andere fracties beter leren kennen doorheen de jaren. We hadden vaak discussie maar ook mooie momenten samen. En omdat dit geen definitief afscheid zou zijn, zijn wij van plan om binnenkort eens een avond te organiseren rond mijn 21 jaar gemeenteraadslid, met inhoudelijke thema’s waar ik het vaak over had maar ook enkele anekdotes. En iedereen is uitgenodigd om er dan ook eentje op te drinken.

De Cyriel Buysse Prijs

Hartelijk dank nogmaals om deze prijs.

Het werk met de vluchtelingen geeft mij veel voldoening, en de waardering van zo een prijs geeft ons de moed om verder te doen,

Groetjes uit het zonnige Vilnius,

Bart Pauwels

De Alice Buysse Prijs

Ines Keygnaert behaalde haar PhD in Geneeskunde over seksueel geweld en gezondheid van vluchtelingen, asielzoekers en mensen zonder wettig verblijf. Ze is docent seksuele en reproductieve gezondheid alsook de team leader van het “Gender & Violence Team” dat de onderzoekslijnen rond seksueel en gendergerelateerd geweld, schadelijke culturele praktijken, seksuele en reproductieve gezondheid van migranten en andere kwetsbare groepen uitvoert. Sinds 2006 coördineerde Ines verschillende onderzoeksprojecten over deze thema’s en ontwikkelde vele praktische richtlijnen voor beleid, interventies, instrumenten en vormingshandboeken. Ines is ook een erkend expert op gebied van seksueel geweld en gezondheid van migranten en voerde reeds verschillende opdrachten uit voor WHO en UNFPA maar ook voor verschillende regeringen. Ze geeft onder meer les over interculturele moeder- en kindzorg, seksueel geweld en gezondheid en mensenrechten en zetelt in verschillende expertencommissies.